Kwelpiepers Weekend Weg

2002 In september 2002 was het weer tijd voor het Kwelpieperweekend. Dit keer stond het weekend niet vollédig in het teken van optredens maar had de WWC (Weekend Weg Commissie) ook wat tijd voor onszelf ingepland. Als zodanig zaten we in een groot huis in La Fosse in de Belgische Ardennen. Zonder muziek kan natuurlijk niet, dus gingen we zaterdagmiddag naar het nabijgelegen Durbuy, het kleinste stadje van de wereld, waar het goed muziek maken was. Natuurlijk werd op zijn tijd een pauze ingelast waarbij Luit aan vrouwelijke belangstelling niet had te klagen. Vervolgens gingen we weer op zoek naar lokaties waar het prettig spelen was, hetgeen in dit stadje niet zo moeilijk was. 's Avonds gingen we terug naar La Fosse en was het tijd voor het kampvuur . De volgende morgen zat de gehele familie gezellig aan het ontbijt om daarna lekker in het zonnetje uit te buiken . Omdat het de vorige dag zo goed bevallen was, stonden we zondagmiddag weer voor de poort van het oude stadje Durbuy. De kleine Kwelpiepertjes genoten ook volop van ons weekend in de Ardennen. Helaas komt aan alles een einde maar dat we een Stoeprand orkest zijn dat wilden we nog wel even laten weten. Volgens goede traditie worden ook de culinaire aspecten niet vergeten en het grandioze weekend in de Ardennen werd afgesloten met een Italiaans hoogstandje . Veel anderen gezelschappen of bedrijven noemen dergelijke weekends survival of men gaat op 'teambuilding'. Dat zaterdagnacht diverse Kwelpiepers in kennelijke staat de glijbaan hebben overleefd is geen survival, maar gewoon dolle pret. Gebleken is, maar dat wisten we natuurlijk al lang, dat ons team al dermate goed gebuild is dat we dit gewoon een gezellig weekend weg noemen ! En... dat doen we vaker !! De foto's zijn afkomstig van de digitale camera van onze eigen Luit. tijd voor onszelf Met een vooruitziende blik gingen de Kwelpiepers 's middags in de omgeving van het logeeradres hout sprokkelen voor het kampvuur. Complete dennebomen werden meegezeuld en die moesten natuurlijk tot een meer handzaam formaat worden teruggebracht. Al het kleine hout werd alvast verzameld op de barbecue want dat was, volgens hen die het weten konden, dé plek om een dergelijk fikkie te stoken. Thijmen zorgde dat de buit niet in vreemde handen kwam. goed muziek Het was een zonovergoten weekend (gelukkig zat het KNMI er weer eens langs) en op een van de vele terrasjes konden we onze brede opstelling weer eens toepassen. In de oude en smalle straatjes werd de smalle variant uitgeprobeerd. Soms moesten we ineens stoppen; de rijtuigjes werden getrokken door paarden die hét Kwelpiepergeluid nog niet kenden waardoor de rijtochtjes ineens veel sneller voorbij waren. vrouwelijke belangstelling Er werd niet alleen aan de inwendige mens van de volwassen, immer dorstige, Kwelpiepers gedacht, ook de 'echte Kwelpiepertjes' (zoals zij ooit door Huub zijn onderscheidden) kwamen aan hun trekken. prettig spelen We speelden meestal vlakbij het publiek op de terrasjes.... ... maar soms ook meer vanuit de verte. Op dit prachtige stekje langs rivier de Ourthe had even daarvoor de burgemeester nog een bloemetjestapijt (jawel) onthuld. Helaas waren de tafels met bitterballen inmiddels leeg. ;-) het kampvuur Onder leiding van brandmeesteres Riana, kwam (o.a.) het kampvuur tot een prettig hoogtepunt. De stemming kwam er goed in met Ranonkeltje waarvan tot vroeg in de morgen nog niet iedereen zijn telepathische krachten had ontdekt. De foto is wat wazig, hetgeen wellicht wat met Schrobbelaer, rode wijn en bier te maken heeft. het ontbijt Niet al te vroeg stond de tafel overvloedig gedekt tot en met het gekookte eitje gereed en kon van een stevig ontbijt genoten worden. Dit was achteraf gezien maar goed, de broodjes welke enkelen hadden gesmeerd voor 's middags in Durbuy, stonden later in de middag..... juist ja, netjes in een zak nog steeds op de ontbijttafel. uit te buiken De Kwelpiepers zijn een vruchtbaar gezelschap en twee van onze muzikanten waren op dat moment hoogzwanger ! voor de poort Durbuy had tal van leuke stekkies om te spelen. Ook werd de fooienpet weer eens neergelegd maar .... .... het beste kan toch door de lokale bevolking met de pet worden rondgegaan ! De kleine Kwelpiepertjes Er komen steeds meer 'echte Kwelpiepertjes' bij de club waarbij overigens Nienke en Jolijn, naast precies in het ritme mee trommelen c.q. slaan bij de optredens, ook met een gevoelig 'Show me the way to go home' het publiek (en onszelf) muisstil krijgen. Deze foto met vier meiden werd gemaakt door de vijfde jongedame van ons Stoeprandorkest ..... .... Marjolein e , niet te verwarren met Marjol ei n en Marjol ij n . Pa PiWi wordt al een dagje ouder en was er even bij gaan zitten... Om de meereizende kinderschare compleet te maken zijn er naast Thijmen (die het kampvuur bewaakte) natuurlijk ook nog... .... Marco (net zo dorstig als zijn vader) en de hond Jerry (die wil het overigens alleen maar in een emmertje). Stoeprand Het laatste setje muziek werd geheel in stijl op de stoeprand uitgevoerd. Italiaans hoogstandje Gezorgd werd dat met een goed gevulde maag de reis naar het Brabantse Land weer kon worden ondernomen.