Strassenfest Lieser (D)

an der Mosel 2012 Een boeiend onderdeel van een weekend naar de Moezel is de reis er naar toe . Naast etenswaren komt een Kwelpieper onderweg ook aan drank niets tekort . Na nog wat gegeten te hebben was het tijd voor het vrijdagavond programma van het Strassenfest in Lieser 2012. De zon scheen dat weekend zo heerlijk dat we met het ontbijt al de schaduw op zochten.... Na het ontbijt werd een wandeling langs de Moezel gemaakt en na weer omhoog en omlaag naar 'onze' sporthal te zijn geweest krijgt een Kwelpieper al snel ..... weer honger . 's Avonds werden de jassen weer aangetrokken en werden er vele setjes muziek ten gehore gebracht. Het werd die avond erg druk in het dorp en voor je het weet komen Kwelpiepers atributen in handen van het publiek . Ook was de gehele familie Graff aanwezig in het feestgedruis. De zondagmorgen waren we wat later wakker dan voorgaande jaren en gingen we zo rond het middaguur op de koffie ... euh ... aan de wijn bij de bekende Geldropse wijnfamilie wat hoger in het dorp. Nu hadden ze gerekend op een meer instrumentale serenade en nadat we met de nodige decibellen de wijnranken hadden doen schudden werd ons bezoek wat gevoeliger afgesloten. Zondagmiddag was het, anders dan de twee jaren ervoor, ook lekker weer en was het dit jaar niet de régen die van het dak afkwam . Uiteindelijk kwam ook aan deze zondagmiddag een einde en werd het tijd om weer naar huis te gaan, maar eerst nog wel even eten ! Met hier en daar een kilootje aangekomen hebben we ons eerste lustrum in Lieser goed gevierd. Het was weer geweeeldig en hoewel vijf jaar vaak een moment is om naar iets anders uit te gaan te kijken, waren we unaniem van mening: Het is in Lieser scheisse schön dus de sporthal is voor volgend jaar weer geboekt..... De foto's zijn afkomstig van Brigitte Graff, Norbert (familie van Brigitte), Ienes, PiWi en Herman Hagenaar (collega van PiWi). de reis er naar toe Onze Ridder had na Lieser 2011 een jeep aangeschaft maar die bleek toch net wat minder bagageruimte te hebben dan een stationwagen. Gelukkig had onze Lijer wat kampeer ervaring en werden uiteindelijk alle slaapzakken, luchtbedden en schuiven ingeladen. Het overwegend schuivend gedeelte van dit reisgezelschap had al voorzien dat er voor de bariton van De Bee-ste geen plaats was. Dit werd opgelost door de andere bariton speler die wél een stationwagen heeft.... Nog net op tijd werd overigens een slaapzak op straat gevonden die daarna zo goed werd ingeladen dat hij in Lieser wederom bijna kwijt was..... Was er in de jeep nog amper plaats voor een rolletje pepermunt, in de camper van De Sec en De Piepste zat men heel comfortabel aan tafel waarop het nodige aan snoepwaren was uitgestort. Een flesje whiskey bracht de stemming er snel in. aan drank niets tekort Stel nou dat het een slecht wijnjaar was of dat alle wijn al op is voordat wij er zijn of..... Zullen we dan niet wat bier meenemen voor de zekerheid ? Dan hebben we onderweg ook wat te drinken. Tja, zekerheid voor alles, en derhalve werd de ijskast van de camper goed gevuld met koele biertjes. Toen we (onderweg) hoorden dat het juist een goed wijnjaar was geweest, zaten we met het bier in onze maag.... En er zijn er altijd die dat letterlijk (tot zich) nemen.... Aangezien De Sec wel nuchter bleef werd op het einde van de rit de camper, gelijk voorgaande jaren, fraai geparkeerd voor 'onze' sporthal. Vervolgens werd het luifeltje uitgedraaid, de blauw gele vlag uitgehangen en was onze tijdelijke hangplek weer gereed. Ook erg fijn is dat de lokale bevolking zich zo goed op onze kleuren aanpast...... vrijdagavond programma Vanaf de sporthal is het een hele afdaling naar de Marktplatz dus werd even, op het benkske tegenover de sporthal, krachten verzameld alvorens we met de rollator (...) naar beneden gingen. Aangezien het ammezuur nog weinig geleden had, galmden onze klanken op de vrijdagavond al lekker door het dorp. Nou krijg je van al dat muziek maken dorst maar gelukkig zijn er dan altijd Vrienden in de buurt die als reddende engel optreden. En na zo een charmante 'nachfüllung' kon onze Ridder er weer volop tegenaan. Want we gingen nog niet naar huis, nog lange niet (2x). de schaduw Zo tegen elven had iedereen er een douchebeurt op zitten en genoten we van ons heerlijke ontbijt, vers gebracht door de warme bakker. Aanvankelijk zaten we lekker in het zonnetje maar al snel werd de schaduw opgezocht. Niet zozeer vanwege de warmte maar wel vanwege het felle licht..... Het is altijd weer een moment van bezinning. weer honger Gelukkig zijn er op de Marktplatz voldoende eetkraampjes en zo hebben ze ook heerlijke Champignons mit Sauce en dat ging er bij De Bee-ste en Spooks wel in. Ook goed voor de stoelgang maar dat terzijde..... PiWi (en de Piepste) gingen voor een overheerlijke Waffel mit Kirsch und Sahne. En dan het zonnetje erbij, blauwe lucht, geel tafelkleed.... kortom: GENIETEN !! muziek Eén van de vaste plekken met onze optredens in Lieser is bij de Feuerwehr. De behoorlijk grote lappen vlees die op hun barbecue worden gelegd trekken veel publiek en verder zijn de Feuerwehr mannen gezellige lui waar wel eens een hapje te verdelen valt (zoals in 2009 ). Dit jaar was overigens een succes jaar voor hen want alle ingeslagen lappen waren op zondag, al vroeg in de middag, uitverkocht. het publiek Zo liep De Bee-ste een alleraardigste gynaecoloog (...) tegen het lijf die erg geïnteresseerd was in haar (-muziek-instrument). Het kon familie zijn want hij bloosde net zo hard als zij, maar dat kan natuurlijk ook ergens anders aan hebben gelegen..... PiWi daarentegen werd aangesproken door een dame die zijn petje wel leuk vond. Verder bleek dat zij Frank (PiWi junior) miste die ze twee jaar geleden (!) daar had ontmoet. Het moet niet gekker worden en Frank heeft dus wel wat gemist.... Het werd 's avonds een beetje waziger maar we speelden door tot in de late uurtjes waarbij ook nummers buiten ons repertoire ten gehore werden gebracht. familie Graff Zoals elk jaar was ook de familie Graff aanwezig. Met vader Frans aanwezig werd deze keer de Kwelpieper sticker op een wat discreter plekske geplekt (zoekplaatje op de foto hieronder). Verder bleek Frans ook nog een broer en schoonzus te hebben en na twee glazen wijn (kunnen er ook drie geweest zijn) hebben we Giel en Sannie Graff als twee Vrienden erbij. aan de wijn Mede vanwege de hitte waren we uitgeteld toen we boven kwamen en konden we niet meer aftellen. Begonnen werd dus met een heerlijk glaasje koele witte wijn en werd met de familie Graff gezellig bijgekletst. Sannie wist overigens na afloop nog niet wie nou bij wie hoorde. Daaruit blijkt maar weer hoe hecht ons klupke is..... En onder het motto "Na het drinken van wijn gaat zingen ook fijn." werd de zondagsrust boven in het dorp ineens wreed verstoord. de nodige decibellen Natuurlijk werd er ook muziek gemaakt op het terras van de familie Graff. Onze Emfiezeverkøs paste nog net met zijn soes onder het balkon maar .... .... de ritme sectie ging er onder vandaan ter voorkoming van vallend pleisterwerk .... De serenade bleef zo ook bij de buurtbewoners niet onopgemerkt. Corry nam tevens wat voorzorgsmaatregelen voor Rusty. Want een hond die daarna niet meer wil ... euh ... kan luisteren is ook nogal wat. Als je hem dan telkens achter in de uitgestrekte hof bij Corry en Ad moet gaan ophalen dan heb je, zo weten we inmiddels uit ervaring, een uitdaging.... wat gevoeliger Met 'Bella Italia' speelt het zwoele koper het couplet op een gevoelige wijze waarbij het muziekvolume, zelfs met ondersteuning van het harde koper, wat omlaag werd gebracht. Het bleek de opmaat naar .... ... het bij Ine zeer geliefde 'Show me the way to go home'. En, samen zittend op het terrashekje, veroorzaakte onze Sec hiermee enkele traantjes in de ontroerde ogen van Ine waarmee een zeer fraai einde kwam aan onze serenade bij haar thuis. van het dak afkwam Op zondagmiddag bliezen we een fijn setje muziek op ons stekkie vóór het podium, lekker dicht op het publiek. Het zonnetje bleef goed schijnen en de temperatuur steeg tot 30 graden dus riepen we keihard "Kom van dat dak af" maar de mussen waren blijkbaar meer gewend en bleven zitten. een einde Het zonnetje ging langzaam lager staan en dus werd het tijd om het laatste setje in te zetten. Gastheer Jürgen Heinzer deed hierna een dankwoord en ontlokte bij ons de uitspraak dat we er volgend jaar weer zouden zijn. En waarom ook niet, want het was weer een scheisse schön weekend !! eten En voor de derde keer zaten we bij restaurant Thanish aan onze 'stammtisch' aan de Schnitzels Wiener Art mit Bratkartoffeln. Je moet tenslotte een goede bodem hebben voor de terugreis, toch ? PiWi hield het met twee dagen Schitzels even voor gezien en liep nog snel langs de warme bakker voor nogmaals ...... "Met nog drie uur rijden voor de boeg ligt dit minder zwaar op de maag", was zijn commentaar maar of warme kersen nu zo licht verteerbaar zijn...... Hij heeft de terugreis uiteindelijk wel zonder één sanitaire stop gehaald, ndusss