Ameland

Muzikaal Bootwateren Ameland 2010 Dit jaar waren we allemaal al op vrijdag in Hollum op Ameland aangekomen en dus werd er 's avonds eerst een hapje gegeten . Later op de avond waren we o.a. in diezelfde herberg terug om duidelijk te maken dat we nog veel meer herrie kunnen maken. De volgende morgen waren we mooi op tijd wakker en stonden we rond de middag fris en wel klaar voor de optredens. Even later galmde onze klanken door het mooie Hollum. Ook luisterden we naar andere koren en kapellen en kwam PiWi plotseling zichzelf tegen. Gelukkig won, in tegenstelling tot 2008 , Oranje nu wel en gingen we 's avonds de sfeer proeven in het dorp. Het begon wat rustig bij restaurant De Griffel maar wat later begon bij café De Walvisvaarder het al wat drukker te worden. Tenue's werden uitgewisseld en vervolgens steeg de belangstelling voor de kleine trom letterlijk en figuurlijk tot een hoogtepunt . Naast onze jassen, instrumenten en instrumenthouders bleken ook onze stickers zeer in trek en we hebben er nog nooit zoveel op één avond mogen opplakken. Je vraagt je af wat dit allemaal nog met muziek te maken heeft (of misschien ook niet, wijzelf niet overigens....) maar gelukkig is er dan nog altijd onze Aftellert die onverstoorbaar doortoetert . Nog nagenietend van een geweeeldig weekend voeren we de volgende dag over de zeer rustige Waddenzee weer naar het vastenland. En dan vervolgens door naar Rotterdam.... Huh ! "Nee Luuk, rechtdoor ... naar Brabant !" "Ja, maar..." De foto's zijn afkomstig van Maurice en de site van Muzikaal Bootwateren . een hapje gegeten In de enigszins sjieke herberg De Zwaan gingen we voor een lekker diner. We werden overigens naar een aparte ruimte verwezen. In de grote zaal zaten diverse rumoerige koren en wij zijn altijd zo rustig (....) tijdens het eten, dat dit beter was. Later bleek dat wij overigens harder konden zingen en nog harder konden toeteren (maar laten we niet vooruit lopen). Het duurde, op zijn zachtst gezegd, enige tijd voordat het eten werd opgediend dus werd intussen de voicemail van onze Voorzitter helemaal vol ge.. (euh)..sproken met, laten we maar zeggen, Kwelpieper geluidjes. Luuk imiteerde een trommelaar die een speciaal weekend te wachten stond.... veel meer herrie We waren 'incognito' weer terug in de herberg maar we hadden al wel de lokaal gekregen schippersmutsen mét Bootwateren logo opgezet. De mutsen kwamen goed van pas want er stond een flinke koude wind. In de herberg viel de kou natuurlijk wel mee en met een paar setjes waren we warm geblazen en ... ... ging de zware kopersectie helemaal los. Royaal met rondjes bier is de Amelandse horeca niet, dus toen we tegen middernacht de veldwachter tegenkwamen, vroegen we of hij wellicht nog wat bier in de auto had. Ook zingen in de rammelkoker vond de agent maar niks. fris en wel Waar je 's avonds mee geëindigd bent, moet je 's morgens ook weer mee beginnen en aldoende gaf onze Regelatrice het goede voorbeeld. En inderdaad, iedereen was klaar wakker en had weer energie genoeg om er een lange dag van te maken. Onze Luuk houdt tussen de optredens vaak zijn trommelhouder om zijn nek en dat, zo bleek later die avond, had zo zijn voordelen..... onze klanken En zo gingen we op onze gebruikelijke wijze vóór het podium in plaats van erop, met het eerste setje van start. Voor PiWi was het even wennen want door een kaakoperatie kon hij een tijdje niet toeteren en ondersteunde hij in de tussentijd het ritme. PiWi Vanwege een WK-wedstrijd die middag kleurde het dorp behoorlijk oranje. Ook diverse kapellen waren in het oranje en toen De Knaoiers nog een lekkere polonaise in gang zetten was het lokale horeca personeel niet meer te houden. De fans hadden hun namen op de oranje shirts gezet en PiWi vond deze naam toch wel heel bijzonder. Nummer 11 is overigens ook toepasselijk..... De Griffel Het was er niet zo druk dus gingen we, na een hele middag te hebben gestaan, er lekker bij zitten. Op deze wijze spelen we ook niet zo hard en dat was voor de aanwezige eters ook wel zo prettig.... D'n Aftellert had het niet schuifende gedeelte van zijn schuif vervangen door een vuvuzela en dat gaf me een partij herrie. Helaas kon, zoals dat wel ging bij de voetbaluitzendingen, hier het geluid niet zacht worden gezet. Maar na een tijdje had hij de afwijkende stemming onder de knie en kwam het allemaal nog goed. De Walvisvaarder Toen we bij De walvisvaarder binnenvielen liepen spontaan een aantal leuke Oranjefans met ons deze kroeg binnen waaronder Maria en Jip (Janneke voor vrienden). Muziek (en voetbal) verbroedert dus al snel had Maria een Kwelpieperjas aan en wilde Janneke met de grote trom aan de gang. Tja, tegen een leuke dame in een Bavaria jurkje (geeft ook prima ruimte voor te stickeren) kon onze bekende 'stickeraar' geen nee zeggen dus.... .... werd Janneke de trom omgehangen. PiWi was nog niet zo bekend met 'het tuigje' dus die handeling duurde even en intussen maakte Luuk een instructiefilmpje voor als er weer eens iemand zou invallen op de grote trom. uitgewisseld De Sec wilde ook wel eens wat anders aan en het resultaat, na een kleine verkleedpartij, was een complete metamorfose en waren er ineens twee Oranje Babes extra.... Met deze supporters kan Oranje niet meer verliezen, toch ? Ondertussen stond Maup met twee trompetten in zijn handen. Een Primaire reactie is dan om hiermee indruk te maken door te proberen op beide tegelijk te spelen. En aldus geschiedde...(nou ja, indruk maken dan) een hoogtepunt Of het nu aan de aantrekkingskracht van Luuk lag, danwel aan die van zijn kleine trom, de dames wilde er allemaal graag op trommelen (op zijn kleine trom dus....). Na afloop had Luuk zijn tromhouder nog om zijn nek en alhoewel daar normaal gesproken de kleine trom op wordt gezet, bewees Janneke dat dat niet het enige is wat er op past !! Het oranje jurkje bleek heel flexibel doch de witte broek kwam er niet zonder kleerscheuren vanaf. De kou van die middag was Luuk, getuige zijn rode oortjes, op dat moment helemaal vergeten.... onze stickers PiWi zag zijn kans schoon en ging vlijtig aan het stickeren. Nou doet hij dat bij voorkeur op de blote huid maar als dit teveel bedekt is wordt er, conform de wens van de begunstigde (of is het gedupeerde....), uitgeweken naar een ander plekkie om te plekken. Trots wordt het resultaat getoond en de stemming kwam er met dit plekken zo goed in dat.... .... PiWi in korte tijd door zijn stickers heen was ! En met zulke blije gezichten wist hij ineens weer waar hij het voor doet (....) onverstoorbaar doortoetert De Pleardöpkes (gedeeltelijk incognito) waren intussen ook bij de Walvisvaarder binnengekomen en onze Aftellert heeft menig muziekske met dit dweilorkest uit Twente staan meeblazen. De ruiten gingen er zowat uit. Verder hebben zij een hele leuke saxofoniste (Mieke voor vrienden) en dus.... .... kwam ook zij er niet zonder een sticker van af. De Pleardöpkes hebben overigens naast gele shirts ook blauwe jassen ! de zeer rustige Waddenzee Op de terugvaart lag heel rustig in de grote leegte van de Waddenzee een familie zeehond de veerboot gade te slaan. Een groter contrast met de drukte van dat weekend in Hollum op Ameland is niet denkbaar en geeft aan hoe mooi en tegelijkertijd ook hoe groot Nederland en zijn bewoners met hun hobby's kan zijn.